کفش هایم را رفتگری پیر پوشیده است

جامه هایم را کسانی

که اصلاً اهل این کوچه نبوده اند،

و دلم که مال خودم نبود و هنوز هم

میل ِ عجیبی به همین چیزهای پیش ِ پا افتاده ی ارزان دارد.

فقط یک عده بخصوص می فهمند

که شستن ِ یکی دو لکه از آستین آینه

چقدر دشوار است.

برای رسیدن به آینه

البته شکستن می خواهد،

باید یکی دوبار از دریا گذشته باشی

تا طعم تر شدن از شوق گریه را بفهمی !

حالا من اینجایم

بالانشین مجلس ملائکی آشنا

که تازه از آوازهای آسان آدمی

به همین چیزهای پیش پا افتاده ارزان رسیده اند.

حالا چقدر دل کندن از چراغ و گفت و گو دشوار است!

من آن پایین

خطوطی خوانا از خاطرات شما را جا گذاشته ام

و حس می کنم هنوز

طلبکار یکی دو بوسه

از دوستان مَحرمِ آن همه قرار نیامده ام !

من دارم به وضوح ... شما را می بینم

بارانی که بیرون خانه می بارد ،

پرده ای که نَم نَم ِ باد ،

یا اناری آنجا

که خیس خاطره می لرزد !

شما غمگین و بی سؤال ،

هوا گرفته  و من

که پی نشانی کسی در جیب ِ آخرین پیراهنم

باز به خانه برگشته ام .

من اینجایم

کنار سفره نشسته ام

یک شعر ناتمام من آنجا جوری

در خوابِ خط خورده ی همان ورق پاره های بی حوصله

جا مانده است.

بیرون چه بارانی گرفته است

گریه نکن نسیما

من از این پیشتر نیز

با مرگِ عزیز خود آشنا بوده ام ،

ما  بارها به شوخی از لبه تیز هر تیغی عبور کرده ایم

دوباره هم به واهمه های بی نشانِ همین زندگی بازآمده ایم .

گریه نکن بابا ، من هرگز نمی میرم!  

شعر از: شاعر عاشقانه های ری را